بر بینی شب انگشت چه کسی ست که حتی زنجره ها خاموشند؟

محمد علی بهمنی

تنها دلیل من که خدا هست و این جهان زیباست

وین حیات عزیز و گرانبهاست

لبخند چشم توست!

هرچند با تبسم شیرینت

آنچنان از خویش می روم که نمی بینمش درست!

********

لبخند چشم تو

در چشم من ٬ وجود خدا را

آواز می دهد.

در جسم من ٬ تمامی روح حیات را

پرواز می دهد.

جان مرا - که دوریت از من گرفته است -

شیرین و خوش

دوباره به من باز می دهد.

مرحوم فریدون مشیری

پرنیان

هفته پیش برای انجام یه پروژه رفته بودم تامین اجتماعی. طبق معمول همه سازمان ها سر ظهر همه مشغول عبادات و ناهارات بودن و منم اومدم بیرون تا یه جایی واسه ناهار پیدا کنم.

 همینجور که داشتم اون حوالی بی هدف پرسه می زدم یه صحنه ای رو دیدم که واقعا برام جالب بود. پیر مردی خوش قلب و مهربون که بابای مدرسه بود و اومده بود دم در مدرسه به استقبال دانش آموزا.

تا اینجاش شاید خیلی معمولی باشه اما وقتی که شنیدم با چه شور و حالی به بچه ها خوش آمد میگه : " سلام مهندسا ... سلام گل پسرا ...خوش اومدین پسرا..." حال عجیبی بهم دست داد.

توی یه مدرسه دولتی اونجای شهر که مطمئنا کسی حق کارای روزمرش رو هم نمی گیره و توی گرمای طاقت فرسای دم ظهر که پیرهن آدم از عرق به پوستش می چسبه‌ و توی این شهری که همیشه شاهد سر و صدای بوق راننده تاکسی و فحش و بدوبیراه مردم و ... بودم  نمیدونم باید اسم این کارو چی بگذارم. شاید مهرو محبت شایدم بزرگواری شایدم...

هر چی که هست نمیتونم کاری برای تو بابای مدرسه بکنم الا اینکه دستت رو ببوسم و بهت بگم مخلصتم بابای مهربون تر از خیلی از باباها!

امید